Breve manifesto inacabado e inestábel de aproximación ao proxecto literario

Breve manifesto inacabado e inestábel de aproximación ao proxecto literario

Cada obra é un intento de aproximación ao presente. Ten algo de xeógrafo, de historiador, de médico, de prestidixitador, de amante, de comediante, de farsante. Aproxímase ao delito. Mais…

Representa unha loita contra si mesma; facéndose e desfacéndose. Por iso cada libro, cada obra vese na obriga de fracasar. (A complexidade das obras mestras reside en que, dalgún xeito, suporían a culminación, o camiño percorrido). Cada texto é un sendeiro –xa en extinción de antemán- abordado a cegas cara algures, cara unha hipotética nova comprensión. Un artefacto poético-narrativo (literario), político, existencial, ético, trivial, afectivo. Tese e antítese sen síntese; ou mellor: tese sen tese, baleira, desfondada. Obra desobrada. A cada intento, unha nova incisión, un novo percutir, unha nova diferenza e unha nova repetición no caos, na desmesura, no alterado, no inxusto (calquera declaración de amor é inxusta). Un altercado, unha incomprensión.

Gilles Deleuze di en Différence et répétition: “sábese que a obra de arte moderna tende a realizar estas condicións; convértese neste caso nun teatro, feito de metamorfoses e de permutacións. Teatro sen nada fixo ou labirinto sen fío (Ariadna aforcouse). A obra de arte abandona o campo da representación para converterse en ‹‹experiencia››, empirismo transcendental ou ciencia do sensíbel”.

A escritura é unha tentativa, unha pretensión sen destino. Por iso os libros están cheos de marcas, de desviacións, de equívocos, de erros, mais algúns deles funcionan como punto de referencia e de (des)orientación. [O meu primeiro libro, un volume de relatos, contén fallos. A meirande parte deles imperdoábeis, mais para min -porque son consciente de que para ninguén máis: mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa– serviu de experimento, de ensaio].

Precario e provisorio: sempre aberto.

[interrupción, distorsión, murmuración e interferencia]

Que queda? Cavar ocos, abrir vieiros e sentidos en todos os sentidos, extenuarse en superficies inhóspitas do singular-plural. Aperturas, fendas, chagas, crebas e fragmentos na procura dunha posíbel nova constelación.

                                                                                                        A. P.

                                                                  En Lugo, a 7 de maio de 2020.

‘sylvia’ de celso castro: la narración susurrada de un amor postadolescente

Si nos pusiésemos a pensar, ya no en todas las cosas que hacemos, sino en aquellas que nos parecen más reseñables, es muy posible que, en medio de la vida posmoderna de redes sociales, inmediatez y ruido mediático, ninguno de nuestros actos nos parezca excesivamente relevante; es más, podríamos verlos como un conjunto de pequeñas parcelas en las cuales anclamos nuestra identidad, una identidad netamente modesta.

De ahí que, cuando nos encontramos con novelas potentes como sylvia (Ediciones Destino, 2017), de celso castro, nos choque ese rasgo tan llamativo y que identifica al autor: firmar las obras y el título con minúscula. Evidentemente, no es un rasgo gratuito, por lo que no se queda simplemente en la portada, sino que la construcción narrativa se sostiene en ese acto que puede parecer irrelevante, pero que no lo es. Para construir una poética de la identidad tan personal como la de celso castro es necesario susurrar las palabras, una acción que provoca que las letras escritas se intercalen con la ligera brisa de la costa atlántica. (Texto completo en Cuatro Ojos Magacín)