Breve manifesto inacabado e inestábel de aproximación ao proxecto literario

Breve manifesto inacabado e inestábel de aproximación ao proxecto literario

Cada obra é un intento de aproximación ao presente. Ten algo de xeógrafo, de historiador, de médico, de prestidixitador, de amante, de comediante, de farsante. Aproxímase ao delito. Mais…

Representa unha loita contra si mesma; facéndose e desfacéndose. Por iso cada libro, cada obra vese na obriga de fracasar. (A complexidade das obras mestras reside en que, dalgún xeito, suporían a culminación, o camiño percorrido). Cada texto é un sendeiro –xa en extinción de antemán- abordado a cegas cara algures, cara unha hipotética nova comprensión. Un artefacto poético-narrativo (literario), político, existencial, ético, trivial, afectivo. Tese e antítese sen síntese; ou mellor: tese sen tese, baleira, desfondada. Obra desobrada. A cada intento, unha nova incisión, un novo percutir, unha nova diferenza e unha nova repetición no caos, na desmesura, no alterado, no inxusto (calquera declaración de amor é inxusta). Un altercado, unha incomprensión.

Gilles Deleuze di en Différence et répétition: “sábese que a obra de arte moderna tende a realizar estas condicións; convértese neste caso nun teatro, feito de metamorfoses e de permutacións. Teatro sen nada fixo ou labirinto sen fío (Ariadna aforcouse). A obra de arte abandona o campo da representación para converterse en ‹‹experiencia››, empirismo transcendental ou ciencia do sensíbel”.

A escritura é unha tentativa, unha pretensión sen destino. Por iso os libros están cheos de marcas, de desviacións, de equívocos, de erros, mais algúns deles funcionan como punto de referencia e de (des)orientación. [O meu primeiro libro, un volume de relatos, contén fallos. A meirande parte deles imperdoábeis, mais para min -porque son consciente de que para ninguén máis: mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa– serviu de experimento, de ensaio].

Precario e provisorio: sempre aberto.

[interrupción, distorsión, murmuración e interferencia]

Que queda? Cavar ocos, abrir vieiros e sentidos en todos os sentidos, extenuarse en superficies inhóspitas do singular-plural. Aperturas, fendas, chagas, crebas e fragmentos na procura dunha posíbel nova constelación.

                                                                                                        A. P.

                                                                  En Lugo, a 7 de maio de 2020.

Relato aparecido en Espacio Ulises: ‘Masculinidad desorientada’

Méndez está enamorado de Sara. Llevan cuatro años de relación y desde hace medio viven juntos. Sin embargo, durante los últimos ocho meses no ha podido dejar de pensar en una compañera de trabajo llamada Gabriela. No es algo novedoso ya que otras veces se ha fijado en distintas mujeres. Lo ha justificado apelando a una extrema sensibilidad ante la belleza. Siempre ha definido esas interferencias como caprichos, pero teme que esta vez no sea un mero antojo porque su obsesión por ella, como se dice a sí mismo, dura demasiado.

A pesar de la sensación que ahora experimenta, no duda de su amor ni de su compromiso con Sara. Es más, como dispositivo de autoprotección le ha hecho saber a su pareja de la existencia de su compañera. En sus bromas a Sara aparece un personaje llamado Gabriela que hace referencia a la persona real, y cree que mediante el humor puede crear una distancia entre él y la propia Gabriela que acabe por convertirla en una especie de fantasmagoría. Méndez define este proceso como una sublimación humorística con efectos en la realidad, aunque es cierto que en el fondo -porque no lo quiere reconocer-, duda sobre el significado de tal mecanismo y de su eficacia. (Texto completo aquí)

Acontece en Filosofía: Boletín informativo de la Facultade de Filosofía de la USC

Aparece en ‘Acontece en Filosofía: Boletín informativo de la Facultade de Filosofía. (Nº4 Extraordinario setembro-novembro)’ la información referente a la presentación de Materiales básicos de la carencia (Ediciones En Huida, 2018), realizada en la Facultade de Filosofía de la Universidade de Santiago de Compostela el día 17 de octubre de 2019. El autor estuvo acompañado por los filósofos Oscar Parcero Oubiña y Marcelino Agís Villaverde.Captura pantalla buena

 

Presentación de ‘Materiales básicos de la carencia’ (Ediciones en Huida) en Compostela

Aquí dejo la nota de prensa aparecida en el diario El correo gallego con motivo de la presentación de Materiales básicos de la carencia (Ediciones en Huida, 2018).

Desde aquí quiero mostrar el agradecimiento por el cariño recibido por parte de todas las personas que se congregaron en el salón de actos de la Facultade de Filosofía de la Universidade de Santiago de Compostela. Así como dar las gracias a la propia universidad, a la facultad (que de algún modo es mi casa) y a todas las personas que apoyan y han apoyado este proyecto.

Presentación de ‘Materiales básicos de la carencia’ en Santiago de Compostela

Día 17 de octubre, jueves, a las 19 horas, se presenta en el salón de actos de la Facultad de Filosofía de la Universidad de Santiago de Compostela el poemario Materiales básicos de la carencia (Ediciones en Huida, 2018).

Presentación Compostela

A luz do farol (Relato)

A luz do farol

 

– Voume, rapazas- dixo despois de erguerse da cadeira collendo o seu abrigo marrón que estaba pendurado no respaldo.

– Agarda un anaco máis, muller- insistiu Xulia, a súa compañeira de piso, mentres Catuxa e Xiana permanecían caladas mirando para ela.

– Non, prefiro marchar. Mañá teño que madrugar. Pasádeo ben- e despediuse delas cun sorriso.

Xa fóra do bar, non había case ninguén pola rúa. Mirárona un par de rapaces. Como non os coñecía, non se detivo e seguiu caiñando. Baixou a cabeza e acomodouse o abrigo de novo. Ía frío e ía soa. Acostumada a ir acompañada cando saían de troula, poucas veces se lle dera esa situación desde que comezara os seus estudos universitarios. Camiñaba paseniñamente, atenta ao que ocorría nas vellas rúas, aínda que tamén ía pensando nas súas cousas. Unha delas era Carlos, pero non sabía exactamente por que. Cada un facía a súa vida sen interferir na do outro. De cando en vez, deitábanse xuntos: pasaban un bo rato, nada máis.

Metros máis adiante dun local do cal case non se vía o nome, saíu outro rapaz a prender un cigarro. Ela mirouno; tampouco o coñecía, pero lembroulle a un co que coincidira unha noite cando tomaba algo coas súas amigas. Non se acordaba do seu nome, pero si lembraba que con el viña Xulia. Sabía que a súa amiga e aquel mozo non estaban xuntos.

– Coñecémonos porque somos da mesma cidade e pareceume unha boa idea convidalo a tomar unha cervexa- lle dixera Xulia ao día seguinte na casa.

A ela lle parecera amábel, a pesares de que ao longo daquela noite el non falou demasiado. Co paso das horas deuse conta de que tiña certo encanto, así que, días despois, nunha das moitas conversas que mantiña con Xulia cando comían, preguntoulle polo rapaz co fin de insinuarlle certo interese, aínda que non pasaba dunha mera curiosidade.

Lembrou que un par de semanas máis tarde desa conversa, soubo que Xulia lle falara dela a Andrés (agora si recordaba o nome do rapaz). Ao parecer, a Andrés, ela lle parecera atractiva, segundo as palabras da súa amiga.

Nesas cousas ía pensando até que volveu a pensar en Carlos e en que estaría facendo. Non o quixo imaxinar.

Unha frase de Xulia apareceu novamente pola súa cabeza.

– Creo que Andrés se fixo ilusións con poder quedar contigo. Propúxenlle quedar esta tarde e díxenlle que virías ti.

Pero naquel momento ela rexeitara a proposta.

– Xa haberá outra. Hoxe non me apetece saír da casa.

Xa quedaba menos para chegar ao piso. Como as súas amigas aínda estaban de festa, non habería ninguén na casa. Colleu o móbil e tampouco había rastro de Carlos, nin do pesado de Xavier “un pobre iluso dunha noite excesivamente mollada en alcol”, pero co que quedaba de vez en cando a tomar un café “por puro aburrimento”.

No traxecto que quedaba de camiño a casa foi repasando a súa vida recente, a mocidade dos últimos meses. Pasárao ben, aínda que era certo que non podía dicir que houbese experimentado algo que perdurase no tempo e que a fixese sentirse plenamente ben. “Xavier é un pouco parvo, pero ten uns brazos fortes; Carlos é prexudicial. Realmente non nos soportamos. E as rapazas… O de sempre. Esmorga e estudo. Boa xente… Aínda que algunha é mellor ca outra. Pero cos problemas que temos todas”.

Quedábanlle un par de rúas para chegar. Coller á dereita e logo a estreita rúa da esquerda. O frío cristalizaba na pedra da rúa que brillaba coa luz. Seguiu camiñando, colleu o camiño previsto: dereita. No medio da rúa había un can. Pareceulle un cruce dun pastor alemán con outra raza. A luz do farol proxectaba a sombra do animal, xustamente o que lle daba presenza ao can. Estaba quedo, lambendo algo no chan, un líquido do que xa non quedaba case nada e semellaba ser un vómito. A imaxe descolouna e pareceulle que se atopaba mal, así que apurou o paso. Nese momento todo lle pareceu estraño e absurdo: a troula, os rapaces, as amigas. Precisaba durmir, descansar. Os exames estaban á volta da esquina, e xa non estaba en primeiro curso, pensou. Quería chegar á casa dunha vez.

Relato aparecido en El Progreso (24/VII/2019)

Sobre ‘La miel’ de Tonino Guerra

Desde hace un tiempo, como individuo de la época en la que vivimos, me ha dado por pensar en el concepto de viaje: tratar de saber en qué consiste viajar. No es una idea original, desde luego: ahí están los mitos, Homero, el cine o miles de ejemplos más. Claro está que este no es el lugar de exponer ninguna conclusión ni nada por el estilo, si es que puedo decir que he llegado a alguna. (Texto completo en Cuatro Ojos Magacín)

‘Materiales básicos de la carencia’ en Tr3sreinos

En Tr3sreinos aparecen tres poemas de ‘Materiales básicos de la carencia’ (Ediciones en Huidas, 2018) en la versión en gallego: https://tr3sreinos.com/2019/04/15/2-poemas-de-abraham-perez/