A luz do farol (Relato)

A luz do farol

 

– Voume, rapazas- dixo despois de erguerse da cadeira collendo o seu abrigo marrón que estaba pendurado no respaldo.

– Agarda un anaco máis, muller- insistiu Xulia, a súa compañeira de piso, mentres Catuxa e Xiana permanecían caladas mirando para ela.

– Non, prefiro marchar. Mañá teño que madrugar. Pasádeo ben- e despediuse delas cun sorriso.

Xa fóra do bar, non había case ninguén pola rúa. Mirárona un par de rapaces. Como non os coñecía, non se detivo e seguiu caiñando. Baixou a cabeza e acomodouse o abrigo de novo. Ía frío e ía soa. Acostumada a ir acompañada cando saían de troula, poucas veces se lle dera esa situación desde que comezara os seus estudos universitarios. Camiñaba paseniñamente, atenta ao que ocorría nas vellas rúas, aínda que tamén ía pensando nas súas cousas. Unha delas era Carlos, pero non sabía exactamente por que. Cada un facía a súa vida sen interferir na do outro. De cando en vez, deitábanse xuntos: pasaban un bo rato, nada máis.

Metros máis adiante dun local do cal case non se vía o nome, saíu outro rapaz a prender un cigarro. Ela mirouno; tampouco o coñecía, pero lembroulle a un co que coincidira unha noite cando tomaba algo coas súas amigas. Non se acordaba do seu nome, pero si lembraba que con el viña Xulia. Sabía que a súa amiga e aquel mozo non estaban xuntos.

– Coñecémonos porque somos da mesma cidade e pareceume unha boa idea convidalo a tomar unha cervexa- lle dixera Xulia ao día seguinte na casa.

A ela lle parecera amábel, a pesares de que ao longo daquela noite el non falou demasiado. Co paso das horas deuse conta de que tiña certo encanto, así que, días despois, nunha das moitas conversas que mantiña con Xulia cando comían, preguntoulle polo rapaz co fin de insinuarlle certo interese, aínda que non pasaba dunha mera curiosidade.

Lembrou que un par de semanas máis tarde desa conversa, soubo que Xulia lle falara dela a Andrés (agora si recordaba o nome do rapaz). Ao parecer, a Andrés, ela lle parecera atractiva, segundo as palabras da súa amiga.

Nesas cousas ía pensando até que volveu a pensar en Carlos e en que estaría facendo. Non o quixo imaxinar.

Unha frase de Xulia apareceu novamente pola súa cabeza.

– Creo que Andrés se fixo ilusións con poder quedar contigo. Propúxenlle quedar esta tarde e díxenlle que virías ti.

Pero naquel momento ela rexeitara a proposta.

– Xa haberá outra. Hoxe non me apetece saír da casa.

Xa quedaba menos para chegar ao piso. Como as súas amigas aínda estaban de festa, non habería ninguén na casa. Colleu o móbil e tampouco había rastro de Carlos, nin do pesado de Xavier “un pobre iluso dunha noite excesivamente mollada en alcol”, pero co que quedaba de vez en cando a tomar un café “por puro aburrimento”.

No traxecto que quedaba de camiño a casa foi repasando a súa vida recente, a mocidade dos últimos meses. Pasárao ben, aínda que era certo que non podía dicir que houbese experimentado algo que perdurase no tempo e que a fixese sentirse plenamente ben. “Xavier é un pouco parvo, pero ten uns brazos fortes; Carlos é prexudicial. Realmente non nos soportamos. E as rapazas… O de sempre. Esmorga e estudo. Boa xente… Aínda que algunha é mellor ca outra. Pero cos problemas que temos todas”.

Quedábanlle un par de rúas para chegar. Coller á dereita e logo a estreita rúa da esquerda. O frío cristalizaba na pedra da rúa que brillaba coa luz. Seguiu camiñando, colleu o camiño previsto: dereita. No medio da rúa había un can. Pareceulle un cruce dun pastor alemán con outra raza. A luz do farol proxectaba a sombra do animal, xustamente o que lle daba presenza ao can. Estaba quedo, lambendo algo no chan, un líquido do que xa non quedaba case nada e semellaba ser un vómito. A imaxe descolouna e pareceulle que se atopaba mal, así que apurou o paso. Nese momento todo lle pareceu estraño e absurdo: a troula, os rapaces, as amigas. Precisaba durmir, descansar. Os exames estaban á volta da esquina, e xa non estaba en primeiro curso, pensou. Quería chegar á casa dunha vez.

Relato aparecido en El Progreso (24/VII/2019)