Simetría

Hai días nos que, ás veces, un afúndese no medio das cousas, da xente; convértese nun náufrago no medio da realidade. Se escribo estas palabras é porque eu son un náufrago habitual que trata de sobrevivir ás tempestades agardando a que apareza unha illa que non hai. Nun destes afundimentos foi como me vin inmerso, e aínda me vexo, no medio dunha historia, cando menos, estraña.
Andaba eu revolvendo entre libros e algúns escritos meus –que, por suposto, nunca releo. Máis aquela vez, non sei porque, houbo algo que me levou a facelo. Aburrimento, demencia, inconsciencia, … Non sei. O caso é que entre os papeis atopei un que estaba escrito a ordenador, pero sen referencia algunha. O texto viña a dicir algo así como que o artista é unha especie de bendito sacrílego. Alguén que se ve arrastrado de forma irracional a cometer o maior dos sacrilexios, é dicir, a crear algo, pero que trala blasfemia da culminación da obra é un deus porque todo o controla; aínda que xa estea inmerso na súa permanente caída.
Estiven tempo cavilando neste asunto até que me decidín a escribir un relato sobre un escritor anónimo no que se falaba deste tema. Un relato que tiña soamente unha personaxe, imaxinaria, claro está, pero que tempo despois, lendo unha nota de prensa aparecéuseme, fíxose real.
Era unha nota de prensa breve que dicía o seguinte: “A. J., veciño desta localidade, apareceu o mércores morto na súa casa cun disparo na cabeza. Xunto co corpo apareceu unha pistola, polo que, segundo as autoridades, todo indica a un suicidio.”
Durante o tempo que foron saíndo informacións na prensa, estiven atento a todo canto se dicía, máis tamén tratei de ir reconstruíndo pola miña conta aquel triste e, para a prensa, pouco interesante caso.
Os criterios de actuación que tivo o home eran practicamente idénticos aos do meu personaxe. Non eran datos relevantes para a investigación, pero para min si deixaban un pouso bastante interesante. Mais non conforme con iso, despois de lembrar quen era aquel home, ao cal coñecía, aínda que non persoalmente, tentei de saber algo del achegándome á xente que el frecuentaba. Ritmos vitais semellantes, escribía e tiña intereses similares, esas eran as liñas principais deste home e mais do que imaxinara.
Despois deste curioso resultado, e para min, altamente inquietante polas similitudes, invadiume unha confusa sensación. Canta máis información ía acadando, un maior peso de culpabilidade se cargaba sobre a miña conciencia, aínda claro está, sen ter eu absolutamente nada que ver. Pero tamén a coincidencia que se daba outorgábame unha sensación de ir facendo a obra, de poderío. Canto máis pegada unha historia á outra, maior sensación de inquedanza e culpabilidade pero maior satisfacción.
Pero as cousas non quedaban aí. O dato máis estraño que atopei foi ao dar cun xornal atrasado no cal, na súa contraportada, aparecía un relato asinado polo tal A. J., no cal se narraba a vida dun home practicamente igual á miña, e na cal este personaxe, xa nun estado de demencia, remataba de escribir un relato para logo dispararse na cabeza.
Neste punto, unha sensación de inquedanza, de medo e de intuición do que podería pasar, o sacrilexio do que se falaba naquel texto, fíxose máis grave ca nunca e a sensación de deus creador vai, nestes momentos, á par da construción da historia, mais aínda queda un derradeiro paso cara o éxtase, e considero que debe de ser rematado. Case non fai falla dicir nada máis; tan so que o meu final será inmediatamente coñecido polo lector despois de escribir o seguinte: “este relato está chegando á súa fin”.

Relato publicado no xornal El Progreso o día 28 de agosto do 2013.